خانم عینکی

دنیا رو با عینکمون می‌بینیم.

دنیا رو با عینکمون می‌بینیم.

خوشا پر کشیدن..

دنبال کنندگان ۴ نفر
این وبلاگ را دنبال کنید
طبقه بندی موضوعی

۴ مطلب با موضوع «به محبوب» ثبت شده است

محبوب من سلام. 

نازنینم، امشب آرزو کردم که کاش تو، من بودی تا بدون واسطه درک می‌کردی که چقدر دوستت دارم. دوست دارم داد بزنم، با بلندین صدای ممکن، و بگویم "دوستت دارم" تا مگر کمی بتوانم حق شدت علاقه را ادا کرده و بتوانم به تو عمق و شدتش را نشان بدهم. 

زیبارو، به داشته‌هایت می‌اندیشم که باعث شده‌اند اینگونه فریفته و شیفته‌ی تو بشوم و تو چه نداری؟!

تجلی انسان کامل زندگی‌ام، آزادمردِ رویای من، کودکانه دوست دارم بغلت کنم و تو نیز مرا به خود بفشاری و در بغل خودت مچاله‌ام کنی، و کودکانه‌تر دوست دارم چهره‌ی زیبایت را ببوسم و شاهد چشمان بسته‌ات موقع بوسه بشوم. 

عزیزِ من، کاش می‌شد تو، من بودی تا بتوانی شدت علاقه و محبتم نسبت به خودت را ببینی! دوستت دارم، خیلی بیشتر از خیلی. ❤

۱ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۹ شهریور ۹۷ ، ۲۰:۴۷

محبوب نازنینم، سلام.

بار دیگر نامه‌ای برای تو می‌نویسم، چرا که با نامه‌نگاری مطمئن می‌شوم پیامم به دست تو می‌رسد و ابراز علاقه‌ام به‌طور مستند ثبت می‌شود؛ تا همه‌ی عالم بدانند تو مرا جان و جهانی! 

چند روزی از تو دور افتادم و این فراق سینه‌ی مرا پر از اندوه می‌کند. عزیزم، مگر قرار نبود هیچ‌گاه دستانم را رها نکنی و در هر لحظه نگاهم کنی؟ من، خودم را اصلا مقصر نمی‌دانم. من، عاشقی فقیر و از پا افتاده، عاصی و خاطی و ندار هستم. تو که معشوق کل عالمی، تو که مصداق واقعی بزرگی و ارجمندی و عشق هستی، تو چرا نگاهت را از من می‌دزدی؟ مگر عاشق بدون نگاه معشوق تواند زیست؟ 

بزرگا، آرامشی پر از شور و حرارت تابستانه دارم. مصحف‌های امتحانم پیش‌رویم باز بوده و من در خیالم به این لحظات زیبا و خاطره‌ساز و ماندگار می‌اندیشم. لحظاتی که معنای "لذت واقعی در لحظه حال" بوده و این، جز با لطف تو میسر نمی‌شد. گل‌خوش‌بوی من، لطف تو بر من مستدام بادا، درد عشقم همیشگی و نگاه تو بر من پایدار. 

مواظب من باش، برای من حرف بزن و دل مرا از من بخر. 


-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-

لذت، آرامش، خاطره، عشق.



۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۰ تیر ۹۷ ، ۱۷:۰۶

محبوب من، سلام.

همچون همیشه، تو را در زندگی‌ام کم دارم. تو به‌گونه‌ای هستی که هر چقدر حضور داشته باشی، باز کم است. انگار این جان تشنه و مضطرب من را، تنها تو می‌توانی سیراب کنی و تسکین دهی. 

نازنین من، "همه را بیازمودم، ز تو خوشترم نیامد" و چه زیبا می‌شود لحظه‌ای که تو نیز مرا "دلنشین" صدا بزنی و من، جانم را فدای تو کنم. 

دلم زیبایی نوایت را می‌خواهد، وزینی کلامت را می‌طلبد و عطش هم‌صحبتی طولانی با تو دارد. گهگاهی پیامی مختصر روانه‌ی تو می‌سازم، امواج مکانیکی را مرتعش می‌کنم تا پیک صبای من باشد و امید دارم که صدای مرا از دلم بشنوی که چقدر با عشق تو می‌تپد، هرچند نمی‌تواند به ظاهر ابرازش کند. عزیزم، اگر تو نیز کمک کنی، زبان این طفل مقصر بهتر می‌چرخد و اگر دستانش را بگیری می‌تواند یاد بگیرد که سوی تو روانه شود، هرچند با تاتی‌تاتی‌ راه رفتن. حال، تو که چنین سزاوار و ارجمندی، چگونه دلت می‌آید کمک نکنی تا محکم بایستد و سوی تو بدود؟! 

نورِ جان، می‌خواهم حقیقتی را اعتراف بکنم: 

دوستی با تو میسّر که نشد نقشه کشیدم
با رفیقان شما دوست شدن فلسفه دارد
و این دلیل عشق ورزیدن من به نزدیکان و آشنایان توست.
۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۷ تیر ۹۷ ، ۲۱:۳۷

از ترم یک که وارد دانشگاه شدم، چون هدفم اپلای بود و نیز به خاطر علاقه‌ام به پژوهش، درگیر فعالیت‌ها و مراکز مرتبط شدم. این روزها با دلایل متعددی متوجه شدم تصمیمم تغییر کرده و یا لااقل کمرنگ شده. اگر اپلای هم بکنم به قصد مهاجرت نخواهد بود و به ایران برمی‌گردم. [لااقل در این لحظه نظرم این ه.]

بازی بچه‌ها رو دیدم، توانایی بیرانوند مقابل رونالدو، دفاع ایران در بازی با اسپانیا، این تلاش، مجاهدت.. یه اصلی هست: "منفعت من وابسته به منفعت ما هست." کاش طوری خودمون و نسل‌های بعدی رو تربیت کنیم که بدونیم و درک کنیم و حس اضطرار داشته باشیم که همیشه باید مثل بازی امشب در تلاش باشیم و سخت‌کوشی و با اراده بودن رو جزو صفات درونیمون بسازیم! و نیز بدونیم با کم‌کوشی و تنبلی به جایی نمی‌رسیم. همچنین یاد بگیریم منفعت من در گرو منفعت جمعی ه نه منفعت منحصراً شخصی. آخ اگه می‌تونستیم یاد بگیریم.

ــــــــــــــــــــــــــ

نازنین، اکنون که این یادداشت کوتاه را می‌خوانی نمی‌دانم در چه حالی هستی. مهربانم، روزی نیست که فکر تو در میان انبوه مشغله‌هایم راه پیدا نکند و برای دقایقی قشر مغزم را به خود اختصاص ندهد. من به تو می‌اندیشم. آگاهانه پاره‌ای از وقتم را به خیالِ تو وامی‌گذارم و از نبودنت در آغوشم فضای دلم را با هُرم آه می‌سوزانم. عزیز دل، نور زندگی‌ام، در تاریکی دنیایی که بسیار آزارم می‌دهد، خیال داشتن تو تسکین‌دهنده‌ی زخم تنهایی‌ام می‌شود. بزرگوارِ زندگی‌ام، کاش قدر می‌دانستی..

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۵ تیر ۹۷ ، ۰۱:۴۵